Strona główna » Wydarzenia » Otwarcie wystawy „Powróciło moje polskie serce” – 11 kwietnia 2017 r.

Otwarcie wystawy „Powróciło moje polskie serce” – 11 kwietnia 2017 r.

Wystawa „Powróciło moje polskie serce” poświęcona życiu i twórczości Paula Leminskiego, wybitnego poety brazylijskiego polskiego pochodzenia, została otwarta w dniu 11 kwietnia 2017 r. w L Liceum Ogólnokształcącym im. Rui Barbosy w Warszawie.

Jest to polska wersja wystawy „Meu coraҫão de polaco voltou”, przygotowanej w Kurytybie przez Aureę Alice Leminski i Estrelę Ruiz Leminski, córki poety oraz przez Dom Kultury Polska-Brazylia w Kurytybie.

Wystawa, dzięki bogatej treści informacyjnej i dokumentacji oraz wysokiemu poziomowi artystycznemu jest bardzo dobrym sposobem popularyzacji wiedzy o życiu i twórczości Paula Leminskiego(1944-1989), wybitnego poety brazylijskiego polskiego pochodzenia, mało znanego w Polsce.

Wystawa jest prezentowana w Polsce dzięki staraniom Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego i Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie. Koordynatorami wystawy w Polsce są: Stanisław Pawliszewski prezes Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego oraz dr hab. Jerzy Mazurek, wicedyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie.

Dzięki działaniom tych dwu instytucji, w polskiej wersji wystawy dokonano niezbędnych zmian celem dostosowania jej do prezentacji w Polsce. Plansze zostały wydrukowane w Polsce.

Pierwsza prezentacja wystawy w Polsce odbyła się w Auli L Liceum Ogólnokształcące im. Rui Barbosy w Warszawie zgodnie z życzeniem autorki wystawy Aurei Alice Leminski, która odwiedziła to liceum w czerwcu 2016 r. i była zachwycona jego działalnością w zakresie upowszechniania wiedzy o Brazylii, jej historii, kulturze, gospodarce, o historii polskiej emigracji do Brazylii oraz o relacjach między obu krajami. Towarzyszyła jej Shirley Freder, dyrektor Domu Kultury Polska-Brazylia w Kurytybie.

W uroczystym otwarciu wystawy uczestniczyli m.in. Ambasador Brazylii w Polsce,  Alfredo Leoni z pracownikami Ambasady, ambasadorowie Portugalii i Angoli, przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Konsul Honorowy Brazylii w Krakowie, przedstawiciele Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, uczniowie L LO im. Rui Barbosy, studenci brazylijscy przebywający na stażach w Polsce, przedstawiciele organizacji kulturalnych i społecznych, w tym członkowie Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego.

Od prawej : Ambasador Brazylii Alfredo Leoni, II Sekretarz Ambasady Brazylii Aloisio Souza, I Radca w Departamencie Ameryki MSZ Daniel Gromann, Konsul Honorowy Brazylii w Krakowie, Grzegorz Hajdarowicz

Gości powitał Wiesław Włodarski, dyrektor L Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy, następnie wystąpili: J.E. Alfredo Leoni, Ambasador Brazylii, dr hab. Jerzy Mazurek, wicedyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego i Stanisław Pawliszewski, prezes Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego. Wystąpienia Jerzego Mazurka i Stanisława Pawliszewskiego były tłumaczone na język portugalski przez Bożenę Papis z Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego.

Odczytano list autorki wystawy, Aurei Alice Leminski wyrażającej ogromną radość i wdzięczność za prezentację wystawy o jej ojcu. Autorka listu stwierdziła,  że Paulo Leminski był jednym z największych poetów brazylijskich i jednocześnie wnukiem polskich emigrantów. Jego pochodzenie było dlań zawsze powodem do dumy i źródłem inspiracji dla twórczości literackiej. Stwierdziła, że Paulo Leminski, który nigdy nie opuścił Brazylii, dziś po raz pierwszy ma wystawę poświęconą swemu dziełu za granicą i dzieje się to w Polsce, ziemi jego dziadów. W końcu jego polskie serce wróciło do początków.

Autorka listu dziękowała wszystkim,  którzy przyczynili się do realizacji tego ważnego przedsięwzięcia, m.in. Wiesławowi Włodarskiemu, dyrektorowi L LO im. Rui Barbosy i Jego Ekscelencji Alfredo Leoni, Ambasadorowi Brazylii. W szczególności autorka dziękowała Towarzystwu Polsko-Brazylijskiemu i Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, bo dzięki wysiłkom tych instytucji powstała polska wersja wystawy, zatytułowanej „Powróciło moje polskie serce”.

List odczytała Grażyna Misiorowska-Rychlewska, nauczycielka języka portugalskiego w liceum. Pełny tekst listu w wersjach polskiej i portugalskiej

Następnie przemawiał Ambasador Brazylii Alfredo Leoni, który pogratulował organizatorom tej niezwykłej uroczystości, podkreślił zaangażowanie Aurei Alice Leminski, w organizację wystawy, a także w promowanie sztuki swego ojca w Brazylii. Nawiązując do spotkania z nią w 2016 r w Ambasadzie, stwierdził, że był zachwycony pomysłem przygotowania wystawy. Ta wystawa, powiedział, to powrót do korzeni Paula Leminskiego, a także uznanie wpływu,  jaki Polska miała na jego sztukę. Dlatego też zorganizowanie takiej wystawy właśnie w Polsce to wręcz naturalna kolej rzeczy.

Mówca stwierdził, że zrealizowanie tego pomysłu nie byłoby możliwe bez pomocy i nieocenionego wsparcia wielu osób i instytucji: Ambasadora Stanisława Pawliszewskiego, prezesa Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego, dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy w Warszawie, pana Wiesława Włodarskiego, dyrektora Janusza Gmitruka i wicedyrektora Jerzego Mazurka z Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego.

Nawiązując do emigracji do Brazylii pod koniec XIX wieku, dziadka poety, Pedra Leminskiego, Ambasador Leoni stwierdził, że opuszczał on Polskę w bardzo trudnym momencie. Kraj był podzielony i przez lata pozostawał pod obcą okupacją. Brazylia w tamtym czasie była bez wątpienia,  zupełnie inna niż obecnie. W tamtym czasie Pedro Leminski zajął się budową rozwijającej się sieci kolejowej. Inni Polacy zajmowali się rolnictwem, produkcją, handlem. Ich wkład w rozwój naszego kraju jest bezcenny, a Brazylijczycy cieszyli się, że na przestrzeni tych wszystkich lat mogli stać się domem dla tak wielu polskich imigrantów.

Ambasador stwierdził, że poeta Paulo Leminski należy do szczególnej grupy osób polskiego pochodzenia, które miały ogromny wkład w rozwój sztuki w Brazylii. Należą do niej tak wielkie nazwiska jak malarka Fayga Ostrower, reżyser teatralny Zbigniew Ziembiński, czy reżyser telewizyjny i twórca filmów reklamowych Andrzej Bukowiński oraz wiele innych osób.

Pełny tekst wypowiedzi Ambasadora Alfredo Leoni w języku polskim. 

Przemawia Ambasador Brazylii Alfredo Leoni, obok jest Wiesław Włodarski, dyrektor L Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy

Kolejnym mówcą był dr hab. Jerzy Mazurek, wicedyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, który swe wystąpienie poświęcił sprawie upowszechnienia literatury brazylijskiej w Polsce oraz polskiej w Brazylii. Proces upowszechnienia literatury brazylijskiej w Polsce zaczął się co prawda dopiero po II wojnie światowej, tym niemniej za początek związków literackich uważa się pierwszą połowę XVII wieku, kiedy to w Brazylii, wtedy kolonii portugalskiej, przebywał Krzysztof Arciszewski (1592-1636).W czasie swego pobytu w Ameryce Arciszewski interesował się rzeczywistością brazylijską. Niestety, prace etnograficzne i kartograficzne Arciszewskiego zaginęły. Ich fragmenty przetrwały w dziełach holenderskich uczonych,  którzy cytowali je w swoich dziełach.

Walka o niepodległość, podejmowana przez kolejne pokolenia Polaków w XIX wieku, wywoływała odruchy sympatii przedstawicieli wielu społeczeństw, w tym także intelektualistów brazylijskich. Poeta Pedro Luiz Pereira de Souza (1839-1884) na cześć powstańców 1863 r. napisał siedem elegii pod wspólnym tytułem „Voluntarios da morte” (Ochotnicy śmierci”). Wybitny poeta Castro Alves (1847-1871) w wierszu „Do Matki Niewolnika” posłużył się mottem z francuskiego tłumaczenia wiersza Adama Mickiewicza „Do Matki Polki”, podkreślając przez to uniwersalność miłości i cierpienia matki.

Wybitny poeta i pisarz Machado de Assis (1839-1908) poświęcił Polsce jeden z najpiękniejszych poematów zatytułowany „Polônia”, do którego myślą przewodnią wybrał słowa Mickiewicza „A trzeciego dnia dusza musi wrócić do ciała i naród zmartwychwstanie”. Wiersz kończy się zapewnieniem: „Nie ceni wolności,  kto nie opłakuje z tobą katuszy twoich, i nie pragnie,  i nie kocha, i nie życzy sobie twego zmartwychwstania, dokonanego bohatersko”.

Na przełomie XIX i XX w. mamy do czynienia ze zjawiskiem masowej emigracji osadniczej z ziem polskich do Brazylii. W odpowiedzi na to zjawisko pojawia się

– aktywność literacka i dziennikarska Polonii brazylijskiej

– w Polsce zaś – jako odzew na kolejne „gorączki brazylijskie” – pojawiające się pierwsze z długiej serii utwory literackie oraz dziennikarsko-literackie o tematyce brazylijskiej.

Wśród osób odwiedzających skupiska polskie były osobistości wybitne, m.in. pisarze: Antoni Słonimski i Zbigniew Uniłowski. Swoimi książkami (Słonimski, ”Pod zwrotnikami”, „Dziennik okrętowy”,1925) (Uniłowski „Żyto w dżungli”,1936; „Pamiętnik morski”, 1937) mocno narazili się społeczności polskiej co znalazło odzwierciedlenie na łamach prasy polonijnej.

Zdaniem autora wystąpienia,  do roku 1945 znajomość literatury brazylijskiej w Polsce była znikoma.

W czasie II wojny światowej Brazylia przyjęła wielu uchodźców wojennych, od 2 do 3 tysięcy, wśród których byli m.in. Julian Tuwim z małżonką, Jan Lechoń, Jan Kiepura i Witold Małcużyński, Kazimierz Wierzyński, pisarz Michał Choromański, malarz i pisarz Rafał Malczewski, rzeźbiarz August Zamoyski oraz aktor Zbigniew Ziembiński. Stolica Brazylii Rio de Janeiro stała się tymczasowym centrum kultury polskiej.

Znany aktor scen polskich Zbigniew Ziembiński przybył do Brazylii w 1941 r.,  a dwa lata później wyreżyserował w Teatrze Miejskim w Rio de Janeiro sztukę Nélsona Rodriguesa „Suknia ślubna”, która zapoczątkowała „rewolucję kulturalną” w Brazylii. Pozostał w Brazylii na stałe. Jest uważany za twórcę nowoczesnego teatru brazylijskiego.

Zasadnicza zmiana w upowszechnianiu literatury brazylijskiej w Polsce nastąpiła po 1945 r.

Choć miała ona podłoże czysto ideologiczne (preferowano autorów lewicowych, związanych z ruchem komunistycznym), wylansowano wówczas dwu wielkich pisarzy -Jorge Amado (1912-2001) i Graciliano Ramos (1892-1953).

Wachlarz autorów brazylijskich tłumaczonych na polski zaczyna się poszerzać dopiero po „odwilży” politycznej i kulturalnej 1956 r. Obok klasyków prozy XIX-wiecznej José de Alencar, Alfredo de Taunay, Machado de Assis, tłumaczy się wówczas autorów współczesnych reprezentujących zarówno różne opcje ideologiczne jak i różne estetyki.

Największa ilość tłumaczeń literatury brazylijskiej przypada na lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, kiedy na fali literackiego „boomu” hispanoamerykańskiego Wydawnictwo Literackie w serii ”Proza Iberoamerykańska” publikuje 18 pozycji brazylijskich. Są to w większości dzieła ważne lub wybitne zarówno XIX jak i XX-wieczne ; Machado de Assis, Aluízio Azevedo, Lima Barreto, Graciano Ramos, Herberto Sales, Mάrio de Andrade, Erico Veríssimo, Dalton Trevisan, João Guimarães Rosa i Claris Lispecter.

W latach osiemdziesiątych XX wieku zaobserwować można zjawisko promowania literatury brazylijskiej przez telenowele, dzięki którym rodzi się popyt na dzieła brazylijskie,  jakiego do tej pory w Polsce nie było. To właśnie sukces seriali „Niewolnica Isaura” i „W kamiennym kręgu” legł u podstaw sukcesu czytelniczego analogicznych powieści Bernarda Guimarãesa (1825-1884) w 1985 roku i Ligii Fagundes Telles (ur. 1923) w 1990 roku. Był to sygnał do komercjalizacji literatury, czego niewątpliwym dowodem są masowe wydania trzeciorzędnej literatury Paulo Coelho, ur. 1947.

Dzięki kontaktom Ziembińskiego z polskim środowiskiem teatralnym należy przypisać bezprecedensowe zainteresowanie teatrem brazylijskim w Polsce na przełomie lat 1950-1960.

W sumie po roku 1945 ukazało się ponad 70 tytułów prozy brazylijskiej, kilka dramatów oraz ponad 100 artykułów i recenzji.

Lista pisarzy polskich wydanych w Brazylii do końca lat 80. XX wieku jest skromna. Obok trzech noblistów: Henryka Sinkiewicza, Władysława Reymonta i Czesława Miłosza oraz dwu pisarzy anglojęzycznych: Josepha Conrada i Jerzego Kosińskiego, wyliczyć tu można zaledwie kilka nazwisk (Jerzego Andrzejewskiego, Witolda Gombrowicza, Jana Potockiego, Stanisława Lema, Janusza Korczaka, Wandę Wasilewską).

Zasadniczy zwrot na lepsze w upowszechnianiu literatury polskiej w Brazylii nastąpił w ostatnich dwóch dekadach za sprawą kilku osób – Henryka Siewierskiego, Tomasza Barcińskiego, Marcela Paivy de Souzy i Reginy Przybycień.

Henryk Siewierski (ur. w 1951), obecnie profesor literatury porównawczej w Universidade de Brasilia, absolwent polonistyki i doktor Uniwersytetu Jagiellońskiego do Brazylii przybył w 1986 r. W latach 1986-2001 wydawał pismo „Aproximaҫões. Europa de Leste em Lingua Portuguesa”, publikujące przekłady tekstów autorów Europy Środkowo-Wschodniej. Do spopularyzowania literatury polskiej wydatnie przyczyniła się jego „Histόria da Literatura Polonesa”, wydana w 2000 roku. Równocześnie w prestiżowych wydawnictwach brazylijskich ukazywały się jego przekłady autorów polskich, takie jak „Sanatorium pod klepsydrą” i „Sklepy cynamonowe” Brunona Schulza, „Świat „opery żebraczej” Bronisława Geremka, „Msza za miasto Arras” i „Początek” Andrzeja Szczypiorskiego, „Panna Nikt” Tomka Tryzny, „Não mais(Nie więcej) Czesława Miłosza(przekład razem z Marcelo Paiva de Souza, i antologia „Quatro Poetas Poloneses”: Czesław Miłosz, Tadeusz Różewicz, Zbigniew Herbert i Wisława Szymborska(przeł. razem z José Santiago Naud).

Tomasz Barciński (ur. 1936),  mieszka w Brazylii od lutego 1947 roku. Po przejściu na emeryturę w 1999 roku poświęcił się tłumaczeniu literatury brazylijskiej na język polski. W 2002 r. wyszła w jego przekładzie książka Anny Boleckiej „Kochany Franz”. W ostatnich latach prestiżowe wydawnictwa brazylijskie, takie jak Record i Companhia Das Letras,  wydały przetłumaczone przez Barcińskiego : „Pianista” Władysława Szpilmana, „Trylogia” Henryka Sienkiewicza ( w sześciu tomach), „Ferdydurke”, „Kosmos i Pornografia” Witolda Gombrowicza,  „Heban”, „Cesarz”, ”Podróże z Herodotem”,i „Wojna Futbolowa” Ryszarda Kapuścińskiego, „Złoty Pociąg” i „Czerwony Byk” Mirosława Bujki, „Faraon” Bolesława Prusa, ”Pamiętniki Rutki Laskier” Rutki Laskier.

Marcelo Paiva de Souza (ur. 1971), „Teatr niepokoju. Studium porównawcze dramaturgii Stanisława I. Witkiewicza i Oswalda de Andrade”, Kraków 2001. Tłumaczył m.in. Dorotę Masłowską i Czesława Miłosza.

Regina Przybycień (ur. 1949) w jej tłumaczeniu w 2011 wyszły poezje Wisławy Szymborskiej.

Kolejny mówca, Stanislaw Pawliszewski, prezes Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego omówił treść wystawy. Stwierdził m.in., że dzięki uzgodnieniom z Aureą Alice Leminski Towarzystwo Polsko-Brazylijskie i Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego postanowiły włączyć się do popularyzacji niezwykle bogatej twórczości Paula Leminskiego oraz motywów polskich w jego twórczości poprzez przygotowanie tej wystawy.

Jeśli chodzi o upowszechnianie wiedzy o twórczości Paula Leminskiego w Polsce, warto podkreślić, że w grudniu 2014 r. ukazał się zbiór jego wierszy pod tym samym tytułem co wystawa „Powróciło moje polskie serce”(Meu coraҫão de polaco voltou), zbiór dwujęzyczny: portugalsko-polski. Wyboru wierszy dokonał prof. Piotr Kilanowski z Uniwersytetu Federalnego Parany, a tłumaczenia tenże prof. Piotr Kilanowski i Konrad Szcześniak z Uniwersytetu Śląskiego. Zbór ukazał się nakładem wydawnictwa Gnome w Katowicach w 2014 r.

Prezes Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego stwierdził, że Paulo Leminski jest określany jako „kurytybański Rimbaud”(francuski poeta,  przedstawiciel symbolizmu).

Wystawę otwiera fotografia poety i tytuł „Powróciło moje polskie serce”, zaś na następnej planszy jest wiersz w wersji polskiej i portugalskiej, który brzmi:

„Powróciło moje polskie serce

serce które mój dziadek

przywiózł mi z daleka

serce zmiażdżone

serce zdeptane

serce poety.”

Paulo Leminski

Tłumaczenie: Piotr Kilanowski

Meu coraҫão de polaco voltou

coraҫão que meu avô

touxe de longe para mim

um coraҫão esmagado

um coraҫão pisoteado

um coraҫão de poeta

Oryginalna wersja w języku portugalskim.

 

Kilka plansz jest poświęcone utworowi pt CATATAU. Utwór ten jest czasami porównywany do „Finnegan’s Wake”(„Finneganów tren”),dzieła słynnego pisarza irlandzkiego Jamesa Joyce’a (1882-1941)”. CATATAU, książka, przez autora zwana „powieścią – ideą”, powstała z hipotezy, że filozof Kartezjusz mógł przybyć do Brazylii, gdyż zaciągnął się do wojska Mauricia de Nassau – inicjatora inwazji holenderskiej w XVII wieku. Bohaterem tego dzieła jest Krzysztof Arciszewski . Jest to nazwisko pierwszego znanego Polaka, który w latach 1629- 1639 przebywał trzykrotnie w Brazylii jako jeden z dowódców wojsk holenderskich podczas wojny Holendrów przeciw Portugalczykom i Hiszpanom o panowanie na południowowschodnim wybrzeżu Brazylii, obecnie stan Pernambuco. Poza swoimi wyczynami wojskowymi, Arciszewski zasłynął jako pierwszy Polak i jeden z pierwszych Europejczyków, który zainteresował się życiem Indian w Brazylii. Jego prace etnograficzne i kartograficzne przyczyniły się w znaczący sposób do poznania Ameryki przez Europejczyków.

Jeśli chodzi o polskie wątki w twórczości Paula Leminskiego, warto także powiedzieć, że na jednej z plansz znajduje się kopia publikacji pt.”Poezje Adama Mickiewicza” z roku 1888. Jest to egzemplarz należący do biblioteki Paula Leminskiego i stanowi własność rodziny Leminskich. Jest tam wiersz z cyklu liryków lozańskich „Polały się łzy me czyste, rzęsiste” przetłumaczony na język portugalski przez Paula Leminskiego.

Na kolejnej planszy pt. „Wspomnienie”, prof. Henryk Siewierski pisze o swoim spotkaniu z Paulem Leminskim. Pisze m.in.”

„Siedzieliśmy w czwórkę, on, Alice Ruiz, Nadia Kerecuk, inicjatorka spotkania i ja w jego kurytybskim domu, rozmowa toczyła się przy ciemnym piwie w ten długi, ciepły listopadowy wieczór w 1986 roku. W pewnym momencie Paulo wyszedł do sąsiedniego pokoju i wrócił z małą książeczką w ręku. Wyglądała jak stary modlitewnik, a sposób w jaki ją trzymał i podał, wskazywał, że mógł to być jakiś biały kruk, a może i jakiś skarb. I nie ominęło mnie przeczucie, było to bowiem dziewiętnastowieczne wydanie wierszy Adama Mickiewicza. Przepłynęły ocean razem z dziadkiem Paula, od którego jak napisał w jednym wierszu, dostał też serce, serce poety: ”Serce mojego dziadka/ z daleka przywiózł dla mnie/ serce zdruzgotane/ serce zdeptane/ serce poety”.

Stanisław Pawliszewski wyraził serdeczne podziękowanie Aurei Alice Leminskiej za udostępnienie tak pięknej wystawy dla prezentacji w Polsce. Podziękował Ambasadorowi Brazylii Alfredo Leoni za poparcie dla realizacji tego przedsięwzięcia. Serdecznie podziękował dr hab. Jerzemu Mazurkowi, wicedyrektorowi Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego za udział w realizacji tego przedsięwzięcia,  gdyż bez jego udziału i pomocy prezentacja tej wystawy w Polsce nie byłaby możliwa. Mówca wyraził gorące podziękowanie dyrektorowi L Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy, Wiesławowi Włodarskiemu za poparcie i pomoc w przygotowaniu tej wystawy oraz pracownikom i młodzieży liceum za pomoc w zorganizowaniu uroczystego otwarcia wystawy w Auli liceum.

Kończąc swe wystąpienie Stanisław Pawliszewski stwierdził, że wystawa będzie prezentowana w różnych instytucjach w stolicy i na terenie kraju. Dodał, że jeszcze w tym roku przewiduje się, że wystawa będzie prezentowana w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie, natomiast w 2018 roku wiosną będzie pokazana w Galerii Uniwersytetu Warszawskiego w Pałacu Kazimierzowskim.

Po wystąpieniach grupa uczniów L Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy recytowała wiersze Paula Leminskiego w języku polskim i portugalskim.

Były to wiersze: „Narajew”..”Powróciło moje polskie serce” oraz „ kiedyś mieliśmy być homerem” (Homer intencjonalnie z małej litery). Wszystkie wiersze ze zbioru „Powróciło moje polskie serce”.

Grupa uczniów L LO im. Rui Barbosy recytuje wiersze Paula Leminskiego

W końcowej części uroczystości odczytano pisma prof. Dr hab. Jolanty Tambor, Dyrektor Szkoły Języka i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, adresowane do prezesa Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego, Stanisława Pawliszewskiego i dyrektora L Liceum Ogólnokształcącego im. Rui Barbosy, Wiesława Włodarskiego. Pisma odczytały dwie studentki brazylijskie Perdita Setenareski i Leticia Ramlov. W piśmie do prezesa Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego, prof. Jolanta Tambor, Dyrektor Szkoły Języka i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego gorąco gratuluje organizacji tak wspaniałego i ważnego dla kultury polskiej wydarzenia, jakim jest wystawa poświęcona życiu i twórczości Paula Leminskiego „Powróciło moje polskie serce”.

Ta fraza, podkreśliła autorka pisma przyświecała także naszemu projektowi wydania tłumaczeń wierszy poety na język polski. Tomik zatytułowany właśnie „Powróciło moje polskie serce” został wydany dwukrotnie – w Polsce (w Katowicach) i w Brazylii (w Kurytybie). W projekcie uczestniczyli wykładowcy i studenci Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Federalnego Parany. Wielu z brazylijskich studentów biorących udział w tej pracy twierdziło, że dzięki Leminskiemu ugruntowali swą polska identyfikację i poczuli jak ważne jest dla nich polskie pochodzenie. Oba nasze projekty – nasz tom poezji i otwierana dziś przez Państwa wystawę łączy także osoba Aurei Leminskiej – bez życzliwości córki Poety nie mogłyby się one udać.”

Na zakończenie informacji należy dodać, że po prezentacji wystawy w L Liceum Ogólnokształcącym im. Rui Barbosy, wystawa była prezentowana w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie. Obecnie jest pokazana w Oddziale Muzeum w Sandomierzu, natomiast jesienią ma być prezentowana na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przewiduje się, że wystawa będzie prezentowana w wielu ośrodkach na terenie kraju.

Ambasador Brazylii Alfredo Leoni, Bożena Papis z Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego objaśnia Ambasadorowi Brazylii treść plansz wystawy

Od prawej: dr Jerzy Mazurek, Wicedyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, Ambasador Alfredo Leoni, Ambasador Republiki Angoli Domingos Culolo, Dyrektor L LO im. Rui Barbosy Wiesław Włodarski, prezes Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego Stanisław Pawliszewski

Od prawej: studentka brazylijska z Uniwersytetu Śląskiego, I Radca w Departamencie Ameryki MSZ, Daniel Gromann, Ambasador Brazylii Alfredo Leoni, studentka brazylijska z Uniwersytetu Śląskiego. Obie studentki czytały pisma prof. Jolanty Tambor, Dyrektor Szkoły Języka i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego adresowane do prezesa Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego i Dyrektora L LO im. Rui Barbosy

Ambasador Brazylii Alfredo Leoni wpisuje się do księgi pamiątkowej

Informację przygotował Stanisław Pawliszewski

Reklamy